Amosando publicacións coa etiqueta enxergando - palabras. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta enxergando - palabras. Amosar todas as publicacións

18.5.10

o tacto da distancia

.

[ la mayoría de las fronteras del mundo son invisibles, fronteras verdes, discurren antes en nuestros mapas internos, en nuestras cabezas, se manifiestan en nuestras lealtades y sentimientos de pertenencia. La mayoría de fronteras en el mundo son invisibles: discurren a través de los mares y separan las aguas libres de las territoriales, atraviesan desiertos y agrestes paisajes de montaña donde ni un hito marca territorio. Las fronteras, algo extraordinariamente firme, son al vez lo pensado, lo invisible, lo que existo sólo en nuestra cabeza, en nuestras convenciones y por ellas.]

.

[principalmente es la frontera entre lo público y lo privado una de las más delicadas y sutiles, al tiempo que sólida: en sus desplazamientos puede leerse la integridad o la erosión de culturas enteras. La frontera entre dentro y fuera subyace al misterio de todo umbral. La incertidumbre que aflora en el trato con fronteras resulta de esa riqueza y multivocidad de significados y referencias: la frontera que incluye, excluye; lo que separa, une; lo que toca es siempre a la vez distancia. No podemos sustraernos a esa paradoja.]

.

“en el espacio leemos el tiempo. sobre historia de al civilización y geopolítica"

Karl schlögel, 2003. Bbteca de ensayo siruela 2007

***

5.4.10

teatro

.
[ o verdadeiro teatro.
o que hai despois de comprender
e non transformar.

soubémolo polas mans.
]


xiana arias
acusación, ed. galaxia 2009


***

12.10.09

dans ma peau

[na miña pel]



Na miña pel coso o mundo, pode lerse nela. como materia sensible que é rexistra todas as pegadas ao seu paso. Pel, receptor de impresións de capacidade infinda. Acubilla a densidade da experiencia infinitesimalmente. Superficie de contacto, de paso, de comunicación. Viva, coma as sebes que debuxan o territorio.




Pel, materia impresionable. Leira cultivable. Distancia habitable. Territorio base. Corpo. Pel. Limiar xerminal para relacionarnos co mundo, para relacionarnos con nós propios.



Neste país todos temos unha leira para facer landart. Todos temos un limiar de relación, unha distancia cultivable. Un lugar desde o que expresarnos, desde onde comunicarnos, onde xerar comunicación. Pel, posibilidade de comunicación, de percepción. Corpo, posibilidade de movemento, de reaxir á incertidume. Pel, medio, medidor, xerador de información e posibilidade de elexir, posicionarse, discernir. ferramenta para o movemento, para a errancia. Posibilidade de supervivencia.

Esquema: schema: es el cuerpo en movimiento, en situación, en vida (como si fuera ya un papel sensible) no es la suma de sus detalles sino tal o cual inflexión. Xesto. Aceno.

*

Sospecha (…) para que un día, quizás, pueda originarse algo nuevo – o que no se origine nada más…………………*………………… La palabra / sólo arrastrará otras palabras, / la frase otras frases. / El mundo así quiere, / definitivamente, /imponerse, / quiere estar dicho ya./ /No las digáis.



*



[Yo lindo aún con una palabra y con otro país,

Yo lindo, aunque poco, con todo cada vez más.]


*


Eu lindo, limio, habito os limiares. Quiasmo. Enxergo. Son, habito, constrúo. Fugo. Erro. Esbozo. Balbuceo.



Toco / (el ojo es engañoso) / hasta saber la forma.



Tacto. Táctil. Contactar. Con-tacto. Tanxencial. Roce. Estímulo. Toda determinación é unha negación. Pulo. Potencia. Nacer. nacer es transformar, transportar y transir todas las determinaciones. Negación. Baleiro. Crear es generar un estado de disponibilidad / en el que la primera cosa creada es el vacío, / un espacio vacío. Baleiro. Distancia. Posibilidade. Khôra. O que hai non existe. Abertura quiasmática. Eu é unha greta. O poema inventa o que non concorda.



O que vemos é a súa consistencia / unha distancia en anos-linguaxe/ … / esa voz é o poema / . / Certo, a voz do animal non pode ser escrita / pero esa non-palabra regresa / / volve / / e se repite / / esa voz era Eu / / ese morfema de sangue / …*… / Salgo a la calle, vestida con mi propia sangre. Sangue, sangue, sangue, consistencia baixo a pel, información, sabor, textura, cor, densidade, olor, son, ritmo, cadencia, fame …………. Baixo a miña pel, pel, pel, pel, na miña pel. Na carne do mundo, a carne do mundo, que me envolve. La visión enfocada nos enfrenta con el mundo, mientras que la visión periférica nos envuelve en la carne del mundo. Na miña pel, carne. Carne baixo a miña pel acubillada na carne do mundo. corpo-mundo. Cosmos. Eu. Nós. Si nuestro cuerpo es aquello a que se aplica nuestra conciencia,/es coextensivo a ella./comprende cuanto percibimos,/ llega hasta las estrellas.



O poema é unha fisura intelixente. Fisura intelixente. Os meus pensamentos son suturas, o meu cerebro unha cicatriz. Cicatriz. Tecido. Enxergamento. Quiasma. Khôra. Entrefiamos na procura de relacións, ao habitar, para sobrevivir. A cicatriz intelixente é dinámica, se adapta ás mutacións, da fisura, da distancia, da diferenza, do que resta… reaxe cultivando a distancia, habitándoa.

fisura intelixente - abertura quiásmatica: implica a diferenza, a heteroxeneidade, os restos. É posibilidade. É a posibilidade de supervivencia, de liberdade de movemento, de orientación e polo tanto de discernimento e decisión.



Existir no reverso. Camiñar pola fita de moebius. Percepción desenfocada. O medio é a masaxe. Envoltos na carne do mundo. unha carne de densidade proporcional á nosa capacidade perceptiva, á nosa capacidade impresionable, ás pegadas que deixamos quedar en nós, aquelas que habitamos. Esa densidade é o noso hábitat, é o ecotono que contribuimos a construir nos limiares entre nós e *(s) outr*(s). cos nosos movementos, porque non sabemos estar parados.

*

levantamos la vista para contemplar una procesión de mujeres y niños que volvían de recoger forraje. Los críos pequeños se balanceaban apaciblemente entre los pliegues de los vestidos de sus madres.


-Nunca los oyes llorar mientras su madre sigue moviéndose- comentó Marian.Había tocado, sin saberlo, uno de mis temas favoritos.


- Y si los críos no soportan quedarse quietos, ¿cómo podremos asentarnos luego? - pregunté

*

O vaivén. O berce. O balbuceo. O esquezo. O esquizo. O esquema. O esbozo. A errancia. A xerga.

O medio é a masaxe.
A pel. O corpo en movemento. O vai-vén.


*


Se é así: que un poema é o bordo sonoro e de sentido no que un idioma limita co seu fóra , que os idiomas foron construídos polos corpos para poder saber de si, entón o poema ven sendo aquela zona da linguaxe que entra en contacto cos corpos e tocar un corpo é movelo (emocionalo), a emoción altera os corpos e polo tanto o curso da historia.

A linguaxe é unha pel, eu froto a miña linguaxe contra o outro.

Pel, pel, pel. Na miña pel. No sensible. No medio. No entre. No inter. Nos interlands. Nas terras por cultivar. Nas leiras nas que leirar. En nós. Desde nós. A partir de nós.

Leirar. Falar.

Política.






* * * collage. retallos de: marina de van. ingeborg bachmann. chus pato. roland barthes . heiner müller. jean-luc nancy. baruch spinoza. josé ángel valente. henri bergson. maurice merleau-ponty. juhani pallasmaa. bruce chatwin. marshall mcluhan. jacques derrida..., eu (refiando)



25.9.09

escoitando alén

.

.
.
[ TAPIZA LAS CUEVAS DE PALABRA
con pieles de pantera,

amplíalas, piel para allá, piel para acá,
sentido para allá, sentido para acá,

dáles atrios, cámaras, ventanas
y selvas vírgenes, a modo de pared,

y escucha su segundo
y siempre su segundo y su segundo
tono.
]


Paul Celan 1968
hebras de sol, ed. visor 2002

(traducción: Ela María Fernández-Palacios y Jaime Siles)
(fotografado por wolfgang oschatz)



***

31.8.09

o tacto da linguaxe

(ou as linguaxes da pel)
.
[el lenguaje es una piel:
yo froto mi lenguaje contra el otro.
es como si tuviera palabras a guisa de dedos,
o dedos en la punta de mis palabras. ]

roland barthes 1977
fragmentos de un discurso amoroso, ed. SXXI

***

31.7.09

linguaxe

cando non se poden reducir os tempos (2)


[el lenguaje del pueblo procede en forma objetiva e indirecta,: está cargado de alusiones, de sugestiones y... de silencios. Lo cual es la prueba de la madurez de una cultura, de una verdadera experiencia, pues hay cosas que no pueden decirse por demasiado evidentes o porque el hecho de decirlas no las modificaría para nada y aún: por resultar de mayor eficacia que el interlocutor las descubra por sí mismo]

[en el lenguaje popular tanto como en el 'yo' se evitan los adjetivos calificativos, y cuando son usados tienen más bien fuerza de epíteto: son como una definición. El verbo, en cambio, está usado con toda su riqueza]

[el que habla a lo pueblo se retira por ello sin hacerse ninguno, al contrario, se llena de autoridad, pues aquello que dice no es importante porque lo diga él, sino porque es así y está dicho así, desde antes. Es un hablar en función del tiempo, bajo el cual reposa una antigua concepción de la verdad hoy olvidada y que sería oportuno resucitar: hay verdades que se descubren con el tiempo. Y nadie ha de ponerlas al descubierto hasta que el tiempo no pase; razón de ciertos silencios, de ciertas palabras veladas, veladas como la verdad misma, Es el lenguaje más cargado de autoridad. en lenguaje esquemático de la masa, lo primero que desaparece es el tiempo, junto con la persona a quien se habla]

[la coherencia, la profunda unidad en la complejidad del lenguaje popular se convierte, en quienes no pueden usarlo, en incoherencia, en balbuceo deshilvanado; mas no el lenguaje típico de la masa.]

María Zambrano 1958 "persona y democracia"


***

3.6.09

o que non existe

disertacións sobre o obtuso, ou cando cae a venda dos ollos e só queda ver o que hai.

con isto, venme á memoria o que dicía derrida (a propósito de khôra), “o que hai, non existe”; será por iso que non o vemos, ou mellor dito, será por iso que nos custa tanto enuncialo. Pero tamén aí, na imposibilidade da definición, é onde emerxe a oportunidade de redefinilo cada vez, de percibilo novamente ou dun novo xeito en cada contacto, porque o que hai non existe, por iso o intanxible é tan presente desde a súa ausencia; porque hainas, experiencias, sensacións, vivencias, memorias… pero non existen, só toman vida desde os nosos intentos de enunciación, de (re/de)limitación, de (des/re)territorialización constante; ao final iso é a política, iso é a vida, iso é enunciar, acordar enunciados, lindes, normas, camiños… que serven mentres as enunciacións colectivas ou incluso as individuais (que tamén mudan) conflúen; cando diverxen, estanse tecendo outros hais, ainda que tampouco existan; quizais non é tan importante a consistencia física real dos hais, penso que ésta é trasladada aos nosos corpos, que a materializamos coas nosas expresións físicas, verbais, xestuais….

o que hai non existe fóra da percepción, por iso materialízase en nós e a través nosa, abránguenos e o abranguimos. Atravesamos e somos atravesados polo que hai, polo que pasamos, polo que pasa, polo que pesa, polo que pensamos, como dicía nancy; ainda que non exista como algo asible.

é o fiar e refiar constante da nosa vida, é o ritmo que nos pauta a capacidade de aprehender e enxergar o que nos rodea.

o que hai é o que habitamos, é onde habitamos, é o que construimos habitando; é o que nos pasa, é o que nos pesa, é o que pensamos, pero que non podemos agarrar. E aquí venme á cabeza, de súpeto, aquel construir-habitar-pensar de heiddeger que era un todo un desde a raíz etimolóxica do alemán, e que ben pode explicar desde a connotación material da construción, o que significa (polo menos para min) este hai que non existe.

e así, coa connotación, regreso ao obtuso de barthes con que comecei, onde o despoxamento do que sobra deixa ver a redondez das cousas, a sinxeleza do que hai, que só pode ter lugar pola connotación desde cada un de nós. Esta connotación, é a materia das subxectividades persoais, individuais; e o refiado delas, é a xerga ou sustrato sobre a que nos movemos, é a nosa brúxula e polo tanto o mapa da nosa liberdade.


***

5.4.09

"vosotras, palabras"




“
¡vosotras, palabras, levantaos, seguidme!
y aunque ya estemos lejos,
demasiado lejos, nos alejaremos una vez
más, hacia ningún final.

No aclara.

La palabra
sólo arrastrará
otras palabras,
la frase otras frases.
El mundo así quiere,
definitivamente,
imponerse,
quiere estar dicho ya.
No lo digáis.

Palabras, seguidme,
¡que no se vuelva definitiva
-esta ansia del verbo
y dicho y contradicho!

Dejad ahora un rato
que ninguno de los sentimientos hable,
que el músculo corazón
se ejercite de manera diferente.

Dejad, digo, dejad.

Nada, digo yo, susurrado
al oído supremo,
que sobre la muerte no se te ocurra nada,
deja y sígueme, ni dulce
ni amargo,
ni consolador,
no significativamente
sin consuelo
tampoco sin signos-

Y sobre todo, no eso: la imagen
en el tejido de polvo, el retumbar vacío
de sílabas, palabras de agonía.

¡sin decir nada,
vosotras, palabras!
”


[“ he escrito “vosotras, palabras” después de no atreverme durante cinco años a escribir un poema, después de no querer escribir ninguno más, de haberme prohibido hacer otra hechura de las que se llaman poema. No tengo nada en contra de los poemas, pero usted ha de comprender que uno de repente puede estar totalmente en contra de cualquier metáfora, cualquier sonido, cualquier obligación de juntar palabras, contra este presentar de una manera completamente feliz palabras e imágenes. Que uno desee ahogarlo, para poder comprobar de nuevo qué es, qué debería ser. Sigo sabiendo poco de poemas, pero entre lo poco está la sospecha. Sospecha de ti lo suficiente, sospecha de las palabras, de la lengua, me he dicho muchas veces, ahonda esta sospecha –para que un día, quizás, pueda originarse algo nuevo- o que no se origine nada más.” (entrevista, 1961)]


Ingeborg Bachmann
("ultimos poemas" 1957-1967, ed. hiperion 2005)
(fotografada por piper verlag)

*
unha grande descuberta para min,
estou abraiada coa lucidez e sinxeleza do seu pensamento...
si alguén sabe onde podo atopar un ensaio que lle adica a wittgenstein chamado o dicible e o indicible agradecería unha referencia, graciñas.
*

29.3.09

cultivar é habitar a distancia

.

A cultura é unha interpretación da realidade, a nosa, e a través da historia escrita e física chega até nós a cultura dos nosos antergos, é dicir, outras interpretacións (de pensamento, arte, arquitectura, de xeitos de vida, culturas socioeconónicas...), porque ela é a adaptación ao medio para a supervivencia; unha interpretación del e a resposta que somos quen de dar. Por iso entendo que a cultura está na vida, é a nosa forma de vivir.

Para min a cultura non deixa de ser un entretecido de relacións (físicas, intelectuais e emocionais), persoais e compartidas, construídas e elaboradas no tempo para acadar liberdade de movemento e o acubillo das referencias no inabarcable do mundo e da vida.

É algo en transformación constante, constrúe o futuro, o fai presente.

É a constante redefinición e reinterpretación dos límites, a súa (de/re)construcción, é o proceso de convertilos en limiares, en espacios de relación, en lugares habitados. Cultivar é transformar e habitar ao mesmo tempo eses limiares entre cada un de nós e o outro. Cultivar é habitar a distancia.

Ás veces esas distancias precisan ser cultivadas por máis dunha persoa para poder redefinir os límites e poder ser habitada, nese intre abrolla a cultura social.

Cultivar é habitar a distancia, é habitar a diferencia, por iso cultivamos unha amizade, un afecto (a distancia entre nós e o outro); un campo ermo (a distancia entre nós e o alimento); cultivamola arte, a linguaxe…, a comunicación (a distancia entre as nosas percepcións e as nosas posibilidades de expresar e codificalo que sentimos)…

A cultura é a construcción e perfeccionamento da comunicación para a supervivencia; é a transformación da incomunicación nun lugar de encontro, de referencia e de protección; é convertila desorientación no acougo que aporta o discernimento, na liberdade de decisión.

Por iso a cultura nos libera, porque nos permite interpretar e decidir. Permítenos sobrevivir, transformándonos, sen deixar de ser quen somos.

.

19.3.09

prender e soltar

Richard Sennett no seu último libro ten a capacidade de explicar nunhas poucas palabras algo que rondaba pola miña cabeza e que non acababa de verbalizar con sentido:

“Marzke remonta la aparición del Homo faber en la tierra al momento en que , por así decir, alguien puede prender cosas con firmeza a fin de procesarlas…”

“…hay un problema en torno a la prensión, particularmente importante para las personas que desarrollan una técnica manual avanzada: el de soltar. En música, por ejemplo, sólo es posible tocar con rapidez y limpieza si se aprende a soltar una tecla del piano o a retirar el dedo de una cuerda o de un pistón. De la misma manera, desde el punto de vista mental, necesitamos aprender a tomar distancia de un problema, a soltarlo, en general por un tiempo, para apreciar mejor de qué se trata y volver luego a cogerlo con nueva actitud. Hoy los neuropsicólogos creen que la capacidad, tanto física como cognitiva, de soltar, de liberar algo, subraya la habilidad para tomar distancia respecto de un temor o de una obsesión. Soltar o liberar tiene también implicación ética, como cuando renunciamos al control (la prensión, grip) de otras personas.”

(dentro do título “la mano inteligente. Cómo la mano se hizo humana. Asir y tocar” no seu último libro “el artesano” editado por anagrama en 2009)

Fala da relación entre o cerebro e a man, da coordinación entre o prender e o soltar para dar lugar ao movemento, á transformación, ao pensamento; e fala do soltar desde o despoxamento, tanto para poder seguir adiante coma para poder voltar. Fala da experimentación, e da ausencia de prexuizos ao error, da adaptación; fala da vida.
.

o libro baixo o meu punto de vista é moi interesante, de xeito que se alguén ten curiosidade ...

.

18.3.09

as palabras (2)

a lingua, o territorio, a sociedade, a economía...
a cultura, nós.


Ao mesmo tempo, as palabras, albergan a memoria da historia que as trouxo até nós.

Así, a través delas transmítese unha historia viva, unha memoria colectiva herdada mais tamén por construir. Unha memoria que non é pasado, albergao pero é ferramenta de construcción do futuro mediante a posibilidade de supervencia que nos dá no presente.

A lingua é movemento, non fica parada porque en sí é un fluxo de accións do pensamento e da comunicación. Por iso non pode ser estática, non pode deterse sen pretender paralizar tamén a cultura que transmite e que constrúe.

Ao pronunciar cada un dos verbos que teñen a súa orixe na construcción do territorio que nos trouxo ata hoxe: cultivar, chantar, leirar, soutar, terrear, sobradar, camiñar… non podemos senón mascar o sabor do po desa terra que os víu xurdir como sinais dela e como recursos para tornala habitable.

Ao pronunciar cada un dos nomes dos camiños, límites, limiares, lugares…, sinos que enxergan a rede do territorio (carreiro, congostra, derrego, valado, sebe, cómaro, eira, leira, faladoiro, solaina, patín…) non podemos evitar tecer na nosa boca o mapa que debuxan, e seguir co noso pensamento os matices que entreles hai e que ordenaban o inabarcable, conferíndonos (e acadando) a libertade de movemento nun espacio referenciado, cultivado e culto. Pero esta construcción é inmensamente fráxil, e, ao igual que a lingua é o reflexo dunha cultura, é transmisora da memoria aprendida cos anos empíricamente (experimentando e innovando), que non está morta, está viva; ainda, senón nos permitimos asistir inmoveis á súa degradación paulatina, e nalgúns casos irreversible.

Eu me pregunto se tanta defensa da nosa lingua terá algún sentido se non se defende a continuidade (actualizada evidentente) dunha construcción do territorio que medrou con ela, e dun xeito de entendelo medio que lle é propio, e que é o que lles permitiu sobrevivir aos nosos antergos a través da contrucción da cultura que hoxe pretendemos defender.

E con isto non defendo o ancoramento no pasado (museificación), tampouco deitalo fóra (arrasalo); senón transformalo en futuro a través da construcción colectiva da nosa cultura. A cultura ou está viva ou é historia.

Xa sei que non conto nada novo, pero é que, ás veces, pregúntome senón estaremos esquecéndonos do máis obvio, do que temos diante, do que somos.

14.3.09

as palabras


Últimamente estiven pensando sobre a miña relación coas palabras, sobre o interese que sinto por elas e a influencia que poidan ter no meu xeito de pensar.

Por un lado gústame pensalas como obxectos, como o punto até o que consigues chegar cando tratas de expresar algo, pero deste xeito fican limitadas por sí mesmas, fican en sí, e isto era o que non remataba de convencerme, porque sempre penso que todo está relacionado, que todo flúe e que por máis que debuxemos límites, estes sempre son ficticios e o único que conseguen e fendela realidade.

Sen embargo hoxe, de casualidade, albisquei a relación que ten isto co outro xeito que teño de entendelas e que é o que me abraia delas, a súa capacidade de adaptación, de performación. E é que, precisamente por non ser obxectos físicos, teñen unha vantaxe que as aproxima máis á realidade que eu disfruto, teñen movemento, o conteñen; tanto formalmente cando xurde unha nova (aí aparece como concepto, como obxecto conformado), como o que máis me interesa, en sí son cambiantes, mudan con cada persoa e sobre todo mudan en cada persoa, flúen en nós, co tempo, co uso, imos incorporándollelas nosas aprendizaxes, imos dándolles fondura, e elas son quen de acubillar todala nosa experiencia no seu interior. Deste xeito, enriquecen o noso pensar, a nosa capacidade de expresalas dándolles sustancia á nosa fala. Non son estáticas, están vivas e colaboran no noso enxergamento do mundo e na nosa forma ir tecendo a idea que del temos.

Ademáis de compartilas cos outros ao permitirnola comunicación verbal, o contacto falado; individualmente, mantemos nelas (ou a través delas) un contacto interior con nós mesmos en transformación constante.

Sei que semella unha obviedade, pero para min é un matiz importante, porque algo estático é limitado, é unha instantánea dun intre calquera do noso pensar ou da nosa vida; nembargantes, algo móbil, dinámico, en construcción continua, pode contela nosa vida, transformarse con ela e sernos útil como ferramenta para comunicarnos, para sobrevivir.
.

10.3.09

escuridade

“así los animales de las paredes vuelven a las oscuridad de donde vinieron y en la que habían residido tanto tiempo.
No tenemos una palabra para esa oscuridad, la oscuridad que está estrechamente relacionada con la luz. No tenemos una palabra para esa oscuridad. No es noche y no es ignorancia. Quizá todos cruzamos esta oscuridad de vez en cuando, y lo vemos todo, tanto es así que no podemos distinguir nada. Quizá es el interior del que vino todo.”

jonh berger, 1997 (falando sobre a cova de chauvet)



“te he hecho este libro combinando “cuatro clases de oscuridad” que (casi) pueden abandonar o salirse del formato del libro, con parte de tu texto sobre Chauvet. Si la secuencia viajara a través de todos los idiomas del mundo, tal vez en algún lugar encontraríamos una palabra para “esta oscuridad”.”

john christie, 1997

“te mando este rojo cadmio” (ed actar)

.

será o percorrido por tódalas linguaxes do mundo unha aproximación á comunicación pura?

.

5.3.09

nomos,

cando todo ven da terra ou do movemento nela:

"Nomos es la palabra griega que significa “tierra de pastoreo” y 'el nómada' es un jefe y patriarca de un clan que dirige la asignación de las tierras de pastoreo. Así, nomos asumió el significado de “ley”, “distribución equitativa”, “aquello que es adjudicado por la costumbre”… y por lo tanto se convirtió en la base de todo el derecho occidental.

El verbo nemein –“pacer”, “apacentar”, “pastar” o “desplegar”- ya tiene una segunda acepción desde tiempos de Homero: “distribuir”, “asignar” o “dispensar”, sobre todo tierra, honores, carne o bebida. Nemesis es la “distribución de justicia” y por consiguiente de la “justicia divina”. Nomisma significa “moneda corriente” y de allí deriva “numismática”.

los trazos de la canción” bruce chatwin
(muchnik ed, 1988)

13.2.09

xerga

(do latín serica: seda) (diccionario xerais da lingua)
. manta feita no tear
.tea basta e grosa
.fam. xergón (colchón feito no follato)

enxergar (do latín insericare)
hoxe,
entendo enxergar como tece-la seda,
como tece-lo mundo suavemente;

con sutileza,
case deslizándose ...
como deitándome no seu colo,

entretecéndome nel
...
entretecéndonos.

18.1.09

concepto

"descendiente del término latino concepere, que significa: coger algo, agarrándolo completamente, la palabra "concepto" siempre fue entendida por Aurius como un asesinato, agarrar por completo era hacer que algo dejase de existir. Daba un ejemplo diciendo: si agarramos una pequeña esfera de tal forma que la ocultaramos totalmente entre los dedos de la mano, dicha esfera deja de tener existencia para los demás, e incluso para sí misma, porque queda imposibilitada de actuar como su naturaleza determina; es decir, rodando.
¿qué aconsejaba entonces a quien le oía?
en vez de ocultar la esfera, debemos simplemente sujetarla por debajo, con la mano abierta. De este modo -decía Aurius- queda visible para mí y, al mismo tiempo, para todos, y si así el viento o cualquier otra fuerza quisieran, puede rodar desde la mano al mundo, cumpliendo entonces el destino de su forma."

"la historia de aurius anaxos"
("historias falsas" gonçalo m. tavares, 2005)

23.10.08

enxergar

(do latín insericare)

. entender, comprender, darse conta
. percibir, ver desde lonxe
. principiar e dirixir un asunto

(diccionario xerais da lingua, edición de 1986)

caleidoscopio

(do grego kalos: bello + eidos: forma + skopeo: mirar)

instrumento de óptica formado por pequenos espellos inclinados nos que se reflexan retallos do mundo.

en cada movemento xurden imaxes de realidades posibles.